Posts Tagged ‘Gregory Porter’


Gregory Porter – I Wonder Who My Daddy Is

Zoals je weet is de Amerikaan Gregory Porter één van mijn favoriete zangers. Vorig jaar bracht hij een nieuw album uit met als titel Nat King Cole And Me (2017), met nummers die door de Amerikaanse jazz-pianist & zanger Nat King Cole (1919-1965) zijn gezongen. Het lied dat me het meest raakt is I Wonder Who My Daddy Is. Ik heb van nabij meegemaakt hoe heftig het is als je niet weet wie je vader is en dat gevoel kwam bij me terug toen ik dit nummer hoorde.

Het lied betekent ook veel voor Gregory Porter zelf omdat zijn vader Rufus Porter totaal afwezig was in zijn leven. “My father was just straight-up absent. I hung out with him just a few days in my life. And it wasn’t a long time. He just didn’t seem to be completely interested in being there. There were touchstone moments – a Christmas here and a birthday there. He’d promise to show up at three o’clock but not get there until nine or ten at night.” Zijn vader was een prediker, een ook een beetje dichter en visueel kunstenaar. Hij werkte als huisschilder en soms zag Gregory hem aan het werk. “Maybe he would come down off the ladder, and maybe he would give me a few dollars, or maybe he’d stay up on the ladder and, if I were lucky, I’d be spattered with paint, too. It’s a strange thing, what I was feeling: “Gimme some of that splatter.””

Uiteindelijk is de boosheid over zijn vader’s afwezigheid afgenomen bij hem en heeft hij er vrede mee kunnen sluiten. “That’s how I reconcile his having left – his having nothing to do with me. I’ve come to see that everything I do now is probably directly connected to him. At his funeral, I learned he had great charisma, a great singing voice – many of the things I have, come from him. So he may have given me something that’s feeding my family right now.” Bovendien heeft het hem zelf tot een betere vader gemaakt. “I think my father not being around can probably make me a better father. I am conscious of what he didn’t do: not showing up, not being there, not praising achievements. That’s not going to happen, because I remember just the pain. I want my son to know that somebody’s got his back. I missed that.”

Zijn moeder Ruth Porter was Gregory’s heldin. Ze moest in haar eentje 8 kinderen grootbrengen en was daarnaast ook nog prediker en zeer actief om mensen die het zwaar hadden te helpen. Bij hen thuis werd urenlang gebeden, “And of course prayer in the black church is not only a matter of “Our Father, who art in heaven”, because you’re on your knees and you’re making these noises – it’s like moaning and wailing and praying in song. And it’s very musical, and absolutely that comes into my music, into a lot of the intervals and in-between-spaces of my music. It is the essence of who I am.” Volgens zijn moeder schreef hij een liedje toen hij 5 jaar oud was en zette hij het op tape, om het haar te laten horen toen ze terugkwam van haar werk. Toen ze het hoorde zei ze “jeetje, wat klink je als Nat King Cole”, en dat had tot gevolg dat hij al diens platen opzocht in haar platencollectie. “I remember thinking how strange that name was, going through her records, and first seeing his image: this elegant, handsome, strong man sitting by a fire, looking like somebody’s daddy. Then I put the vinyl on the player and out of those speakers came that voice, that nurturing sound. It filled a void in me. My father wasn’t in my life; he wasn’t raising me; he wasn’t showing any interest in me. So Nat’s words, “pick yourself up, dust yourself off, start all over again”, all of these life lessons and words of wisdom, were like fatherly advice. They were coming out of the speakers like Nat was singing those words just to me. I would listen to his albums and imagine that Nat was my father.” Het leidde ertoe dat Gregory in 2004 een semi-autobiografische musical maakte onder de titel Nat King Cole & Me. “That musical was a way of me trying to find my father. I wrote it after my father had passed. The musical was of Nat King Cole; and half of the music was of my original writing. But the story is how I came to Nat’s music in the absence of my father. So in a way, it was some self-prescribed, self-written therapy and emotional medicine for myself. It just so happened that 800 people came to see it a night. After the play, I felt a lighter feeling about my father and a deeper appreciation for both my mother and the great music of Nat King Cole.”

Voor het album Nat King Cole And Me selecteerde Gregory Porter de nummers zoals hij dat altijd doet, op een emotionele manier. “I just gathered the songs that meant something to me over the years. There was a period in college when I had an injury to my shoulder and I needed music to soothe me at that time. So I ended up going back to Nat’s records. Then I did the same thing during the passing of my mother (die overleed in 1992 toen hij 21 was). In a way, there’s a familiarity and a calming effect to Nat’s music. Recording Nat’s music was very personal because I could hear and feel my mother. And I still feel myself searching for my father.”  

De emotionele verbinding voelde hij het sterkst bij het lied I Wonder Who My Daddy Is, dat geschreven werd door de Amerikaanse componiste & tekstschrijfster Gladys Shelley (1911-2003). In 1972 werd het op de plaat gezet door jazz-zangeres Ethel Ennis en ook door actrice Eileen Fulton. In 1996 zong Freddy Cole, de broer van Nat, het nummer op zijn album A Circle Of Love. Het lied vertelt Gregory’s eigen verhaal en beschrijft zijn gevoelens toen hij 6 jaar oud was. “The void I was feeling was filled in some part by Nat King Cole and by his brother as well.”

Bijzonder is het dat Gregory Porter vaker liederen zingt waar een vader een rol speelt. Wat te denken van Papa Was a Rollin’ Stone (1971) van Norman Whitfield (1940-2008) & Barrett Strong, waar de tekst ook zo maar over zijn eigen vader kon gaan. Dat geldt in veel minder mate voor het lied Song For My Father van Ellen May Shashoyan, dat hij zingt op de plaat Serenade For Horace (2017) van de Amerikaanse jazz-drummer Louis Hayes. De tekst daarvan gaat juist over een ideale vader. “If there was ever a man, who was generous, gracious and good, that was my dad. The man, a human being so true, he could live like a king, ’cause he knew the real pleasure in life to be devoted to and always stand by me, so I’d be unafraid and free.” Hopelijk is dat de vader die Gregory Porter zelf kan zijn voor zijn eigen kinderen.

I Wonder Who My Daddy Is
I wonder who my daddy is,
I wonder who.
Is he that man came by sometime,
then went away?
Was he the one who telephones,
and speaks so low?
And mommy’s voice is shaken,
when she said hello.

Was he that tall man
who held me on his knee?
I can’t remember, I was only three.
My grandma says he can’t be found.
He’s away in some other town.

In every place I look,
in every face I see.
It’s on my mind,
I’ve gotta find this part of me.
Has he a car, is he a movie star?
Does he paint the skies?
I’ll wonder who my daddy is
until I die.

I wonder who my daddy is,
I wonder who.
I wonder who my daddy is,
I wonder who.
I wonder who my daddy is,
I wonder who.
I wonder who my daddy is,
until I die.
Until I die.


Beste Songs van 2017

Ik heb weer veel nieuwe muziek geluisterd dit jaar op zoek naar pareltjes, en heb de beste nummers eruit geselecteerd en met je gedeeld op mijn Facebookpagina, op deze blog en in mijn radioprogramma van de Songcatcher. Van de nummers die ik in 2017 voor het eerst hoorde zijn dit mijn favorieten. Ik heb ze weer ingedeeld naar land of plaats van herkomst (indien bekend). Klik met je muis op de liederen die in het oranje te zien zijn, dan kun je ze beluisteren en soms ook bekijken.

Albion (California) USA
Robert CutlerTaken Too Much (2017): Een mooi nieuw lied van de singer/songwriter die in 2012 mijn favoriet was. Met samenzang door ex-Byrds lid Gene Parsons.

Atlanta (Georgia) USA
William BellMore Rooms (2016)
William BellPeople Want To Go Home (2016)
William BellPoison In The Well (2016)
William BellThis Is Where I Live (2016)
William BellThe Three Of Me: Soul-veteraan van 77 maakte vorig jaar het fantastische album This Is Where I Live, mede dankzij gitarist & producer John Leventhal, en won er een Grammy mee voor het beste Americana album. Heerlijke nummers met verrassende goede teksten.

Brooklyn (New York) USA
Gregory PorterI Wonder Who My Daddy Is? (2017)
Gregory PorterIt’s Probably Me (cover Sting & Eric Clapton)(2017)
Gregory PorterJust The Way You Are (cover Bruno Mars)(2017): Eén van mijn favoriete zangers en ook dit jaar weer uitzonderlijk goed, met drie schitterende covers, waarbij vooral de eerste me veel doet.

Marta GomezLa vida esta por empezar (2016): Een zangeres met een stem die me raakt, omdat ze zich kwetsbaar toont.

Jon AllenHere Tonight (2011)
Jon AllenLast Orders (2011)
Jon AllenStealing Away (2011): Drie mooie nummers van een singer/songwriter die goed naar Paul McCartney heeft geluisterd toen die nog bij The Beatles zat.

Piers FacciniA Taste Of Honey (2016): Bijzondere versie van een lied dat ik van The Beatles ken, gespeeld door deze multi-culturele singer/songwriter samen met de Italiaanse trompettist Luca Aquino, op een verzamelalbum ter ere van Chet Baker.

SealIt Was A Very Good Year (2017): Verrassend mooie cover van deze klassieker op een album met Standards.

Sergio CammariereControluce (2012)
Sergio CammariereMano nella mano (2014)
Sergio Cammariere & Chiara ChivelloCon te o senza te (2016): Sfeervolle muziek van deze uitstekende singer/songwriter & pianist.

Los Angeles (California) USA
Alison KraussGentle On My Mind (cover John Hartford)(2017)
Alison KraussI Never Cared For You (cover Willie Nelson)(2017): Prachtige stem, heerlijke muziek.

Myrtle Beach (South Carolina) USA
Iron & WineSong In Stone (2017): Deze singer/songwriter is één van de ontdekkingen van dit jaar. Prachtig.

Nashville (Tennessee) USA
Raul MaloBesame Mucho (2012)
Raul MaloEarly Morning Rain (cover Gordon Lightfoot)(2004)
Raul MaloHusbands and Wives (2007)
Raul MaloRemember (cover Harry Nilsson)(2006)
Raul MaloSway (2014): Ik ben erg onder de indruk van de geweldige stem van deze lead-zanger van de Amerikaanse neo-traditional countryband The Mavericks. Heb alle solo-albums beluisterd en een paar pareltjes overgehouden.

Janne Schra – Oppervlak (2017): Het ontroerende gedicht Er zijn dingen die alleen het oppervlak beroeren van Vasalis (1909-1998), op muziek gezet door deze zangeres en componist Reinout Douma. Vasalis schreef het voor haar zoontje Dicky, die overleed in 1943 als gevolg van een polio-epidemie.

Herman van VeenWie (heeft de zon uit jouw gezicht gehaald?)(cover Liselore Gerritsen): Als hij over kwetsbare kinderen zingt is Herman op zijn best.

New York (New York) USA
John MayerHelpless (2017): Heerlijk ritmisch uptempo nummer.

John PizzarelliI Can Let Go Now (cover Michael McDonald)(2012): Prachtig arrangement met blazers door deze Amerikaanse jazz gitarist & zanger.

Antonio Zambujo & Mayra Andrade: Lisboa Não Sejas Francesa (2017): Zijn laatste solo-album viel me wat tegen, dus was ik blij met dit mooie duet met de Kaapverdiaanse zangeres Mayra Andrade, dat komt van een verzamelalbum ter ere van Amalia Rodrigues, de koningin van de fado.

Santa Barbara (California) USA
Blue Sky Riders Dream (2013)
Blue Sky RidersFeelin’ Brave (2013)
Blue Sky RidersHow About Now (2013)
Blue Sky RidersJust Say Yes (2013): Ik ben al jaren fan van Kenny Loggins en was blij hem weer aan het werk te horen in dit trio singer/songwriters.

Pablo Alboran & Carminho: Al Paraiso (2017): Zeer populaire zanger in een mooi duet met de Portugese Carminho.

Verenigde Staten
Randy NewmanShe Chose Me (2017): Inmiddels 74 maar met nog steeds prachtige songs, zoals dit ontroerende liefdeslied.

Leslie Odom JrSeriously (2016): De Amerikaanse singer/songwriter Sara Bareilles werd gevraagd een lied te schrijven over de reactie van Obama op de verkiezing van zijn opvolger. Hoe zou hij binnenskamers gereageerd hebben? Geweldig lied.

Lizz WrightStars Fell On Alabama (2017): Mooie uitvoering van deze klassieker uit 1934 door een jazz-zangeres die steeds beter wordt.

Good HarvestWoodstock (cover Joni Mitchell)(2016): Prachtige meerstemmige versie door dit veelbelovende duo.

Piers Faccini – A Taste Of Honey
Cold winds may blow, over the icy sea.
I’ll take with me, the warmth of thee.
A taste of honey.
A taste much sweeter than wine.

I will return, I’lll return,
I’ll come back for the honey and you.

I’ll leave behind my heart to wear.
And may it ever remind you of,
a taste of honey.
A taste much sweeter than wine.

I will return, I’lll return,
I’ll come back for the honey and you.

Iron & Wine – Song In Stone
Songbirds in the morning had my head.
Lost in the tall trees, I knew well.
Well I would say, dreaming my dry leads.

Stray light finds its way to all of us.
Says I’ve been green, it comes back signed.
Light on my lips, let ’em kiss dark leaves.

Let the hands of the wrong prophets
heal me all they should.
Let the wine of the poison
Jesus says tastes good.
And all tall trees lay down,
if you were the bird and fell into my arms.

If I wrote your song in stone.
If I wore your wings back home.
Where the dreams in the backwater
drown us far from home.

Give this to the gray, it comes back gold.
Birds of the morning they may know.
Know more than us, giving their hymns for life.

Let the waves on the wrong water
say what they will say.
While the wind and the broken branches
blows me away.
All tall trees lay down
if you were the bird who fell into my arms.

I could write your song in stone.
I could wear your wings back home.
Where the dreams in the backwater
drown us far from home.


Gregory Porter – It’s Probably Me

Eén van mijn favoriete zangers van dit moment is de Amerikaanse jazz singer/songwriter Gregory Porter. Luister maar eens naar zijn weergaloze versie van het lied It’s Probably Me, dat hij zingt tijdens de uitreiking van de Polar Music Prize 2017 aan Sting. Porter wordt begeleid door The Royal Stockholm Philharmonic Orchestra.

Eric Clapton en de Amerikaanse componist Michael Kamen schreven samen de muziek voor het lied en vroegen Sting om er een tekst bij te maken, zodat het een echte buddy-song zou worden. Het nummer was namelijk bedoeld voor de soundtrack van de film Lethal Weapon 3 uit 1992. De sax solo werd daarop gespeeld door David Sanborn. Hier zie je het origineel.

It’s Probably Me
If night turned cold,
and the stars looked down.
And you hug yourself,
on the cold, cold ground.
You wake the morning,
in a stranger’s coat.
No one would you see.

You ask yourself,
who’d watch for me?
My only friend,
who could it be?
It’s hard to say it.
I hate to say it,
but it’s probably me.

When your belly’s empty,
and the hunger’s so real.
And you’re too proud to beg,
and too dumb to steal.
You search the city,
for your only friend.
No one would you see.

You ask yourself,
who could it be?
A solitary voice
speaking out, set me free.
I hate to say it.
I hate to say it,
but it’s probably me.

You’re not the easiest person,
I ever got to know.
And it’s hard for us both,
to let our feelings show.
Some would say
I should let you go your way.
You’ll only make me cry.
If there’s one guy,
just one guy.
Who’d lay down his life for you and I.
I had to say it.
It’s hard to say it,
but it’s probably me.

When the world’s gone crazy,
and it makes no sense.
There’s only one voice,
that comes to your defense.
The jury’s out,
and your eyes search the room.
And the only friendly face
is all you need to see.
If there’s one guy,
just one guy.
Who would lay down his life
for you and I.
It’s hard to say it.
It’s hard to say it,
but it’s probably me.


Beste Songs van 2013

20132013 was een heftig jaar voor de Songcatcher, met veel tegenslag en stress en daar heeft mijn aandacht voor nieuwe muziek flink onder geleden. Daardoor werd het een vrij mager muzikaal jaar, met weinig echte hoogtepunten.

Wat me aansprak in de songs die ik dit jaar voor het eerst hoorde was samenzang. Van groepen als The Staves, The Milk Carton Kids, bij het duo Anaïs Mitchell & Jefferson Hamer en in de mooie duetten van Marta Gomez & Javier Ruibal en Joe Barbieri & Gianmaria Testa. Wat daarnaast opviel was de doorbraak van jazz vocalisten als Gregory Porter en Jose James, en mijn ontdekking van Blossom Dearie. Het was ook het jaar van Ramses en zijn invloed op prachtige liederen van Liesbeth List en Blossom Dearie. En tenslotte kwam dit jaar Sting weer in beeld bij me, met een nieuw album en een prachtige cover door Rufus Wainwright.

De muziek die er uit sprong dit jaar heb ik weer ingedeeld naar land of plaats van herkomst.

Las Hermanas CaronniLos ejes de mi carreta (2011): Bijzondere muziek van de tweelingzussen Gianna & Laura Caronni, die zelf klarinet en cello spelen.

Atlanta, USA
Zac Brown Band & Amos Lee – Day That I Die (2012)
Zac Brown Band & Trombone Shorty – Overnight (2012)
Heerlijke country/folk muziek die lekker in het gehoor ligt en die je snel meezingt. 

Marta Gomez & Javier RuibalPor tu amor me duele el aire (2011): Heerlijk verstild duet van de zangeres die in 2011 ook al op mijn lijst stond, nu samen met de Spaanse zanger/gitarist Javier Ruibal.

Eagle Rock, USA
The Milk Carton Kids – Hear Them Loud (2013): De klanken van Simon & Garfunkel zijn terug met dit duo uit Californië en hun album The Ash & Clay, waar veel mooie, tweestemmig gezongen nummers opstaan, zoals Hope Of A Lifetime, The Jewel Of June, The Ash & Clay en Whisper In Her Ear.

The Staves Gone Tomorrow (2012)
The Staves The Motherlode (2012): Heerlijke samenzang van de drie zussen Emily, Jessica & Camilla Staveley-Taylor.

Sting – Practical Arrangement (2013): Sting is terug met het prachtige album The Last Ship, met folksongs over de invloed van de scheepsbouw op zijn jeugd in Newcastle.

Albin de la Simone & Emiliana Torrini – Moi Moi (2013): Bijzonder lied dat ik vond dankzij een tip van Spinvis. 

Joe Barbieri & Gianmaria Testa – Le milonghe del sabato (2012): Heerlijke relaxte en jazzy klanken op de albums van Joe Barbieri.

Nashville, USA
Melissa Greener – Ghost In The Van (2013)
Melissa Greener – That’s What Makes You Strong (2013): Een singer/songwriter die me erg doet denken aan zangeressen uit de jaren 70, zoals Jennifer Warnes en Carly Simon. Lekkere stem. 

Leoni Jansen – Hart van de zomer (2013): Een zangeres die van alles kan zingen, maar nu gelukkig ook in haar moerstaal te horen is. Met veel gevoel gezongen.

Liesbeth List Ik denk over je na Amsterdam (2013): Ik ben altijd een groot fan geweest van Ramses Shaffy, maar Liesbeth List kon me nooit zo bekoren. Haar prachtige uitvoering van dit lied van Ramses uit 1971 verraste me dan ook compleet. Ze zing-zegt het meer dan ze het zingt, en dat raakt me op één of andere manier direct. Het lied komt van een speciaal verzamelalbum Ramses Shaffy Leef! (2013), waarop bekende Nederlandse artiesten als eerbetoon liederen van Ramses coveren. Helaas is de live versie van YouTube verdwenen, dus moet je het doen met deze audio versie.

Theo Nijland – Loop de regen in (2012): Weer zo’n prachtig, schrijnend lied van deze sterk onderschatte Nederlandse liedjesdichter.

Wende Snijders – Leven van de wind (2007): Deze vertaling van Julien Clerc’s Une vie de rien door Willem Wilmink, stond vorig jaar al in mijn keuze van 2012, maar ontdekte ik pas op het laatste moment. Dit jaar is het mijn lijflied geworden en ben ik het zelf ook gaan zingen. Steeds als ik het hoor zingen door de beste zangeres van Nederland, raakt het me weer heel diep.
Wende Snijders – Nu moet je opstaan (2007): Weer zo’n typisch intens Wende lied met een heel ontroerende tekst. Het komt net als Leven van de wind uit de theatervoorstelling Het verschil die ze speelde samen met Jenny Arean.

New York, USA
Blossom Dearie Sammy (1977): Een bijzondere vondst was deze cover van Sammy door de Amerikaanse jazz-zangeres Blossom Dearie (1924-2009), die een groot fan was van Ramses Shaffy. Haar hele album Winchester in Apple Blossom Time (1977), waar dit nummer op staat, is van grote klasse. Kleine songs met alleen haar stem en de piano. Heerlijk!

Jose James – Tomorrow (2013)
Een jazz-zanger die steeds beter wordt. Let vooral op de opbouw van dit prachtige lied.

Gregory Porter – No Love Dying (2013): De beste jazz-zanger van dit moment, zeker na zijn weergaloze concert met het Metropole Orkest (2012).

Rufus Wainwright – Wrapped Around Your Finger (2011): Mooie cover van dit lied van The Police, gespeeld met Sting zelf en zijn band tijdens een concert voor diens 60e verjaardag. 

Antonio ZambujoMaré (2012): Net als vorig jaar ben ik weer geraakt door de bijzondere stem van deze zanger. Op zijn laatste album Quinto, vielen me ook op de nummers Milagrio Pessoal en Nau-Fragil.

Vermont, USA
Anaïs Mitchell & Jefferson Hamer – Child Ballads (2013): Mooi album met een selectie uit de verzameling folksongs van de Amerikaanse folklorist Francis James Child (1825-1896). Met prachtige samenzang.

Ik denk over je na Amsterdam
Ik kijk neer op je daken.
Schoorstenen en pijpen.
Daktuintjes en tuinen.
En wat speelgoed op ’t gras.
‘t Is nu herfst en vochtig.
De mist trekt over ’t water.
Je verkleurt bij de seconde.
Maar alles blijft zoals ’t was,

Bovenop de hoogste toren.
Hoger dan de andere torens.
Meeuwen vliegen om mijn oren.
‘t Is nu herfst en ik kijk
naar ‘t wriemelig gewemel,
van je fietsen in het spitsuur.
En ik denk over je na,

Je hebt me zolang meegemaakt.
Van mij weet je nu alles.
Ik heb je vaak verlaten,
maar ik kwam altijd weer terug.
‘t Is nu herfst en zoals altijd,
ben ik heel gelukkig treurig.
En treurig heel gelukkig,
de schemering daalt vlug,

Je lichten zijn ontstoken.
De mist trekt omhoog.
Ik kan je haast niet zien.
En de zeewind maakt me koud.
‘t Is nu herfst, ik daal terug,
naar je warmte en je licht.
Ik keer terug naar je straten
en je bladeren van goud,

Ergens in jouw hart,
woont iemand die ik liefheb.
Iemand die ik liefheb
en zolang niet heb gezien.
‘t Was in de herfst dat het gebeurde.
Ik heb je willen ruilen,
voor een andere stad,
het was goed geweest misschien,

Jij bergt ons nu samen,
in verschillende huizen.
Onze kleren zijn nieuw,
onherkenbaar voor elkaar.
In de herfst maar mijn liefde
wil maar niet vervagen.
In de dichte mist,
van deze tijd van ’t jaar,


Gregory Porter – Live in Paradiso met het Metropole Orkest

Ik zit al dagen te kijken en luisteren naar het weergaloze concert van de beste jazz-zanger van dit moment, Gregory Porter samen met het Metropole Orkest onder leiding van Jules Buckley. Ze traden op in Paradiso op 23 December 2012 en wat jammer nou dat ik daar niet bij was. Ik kan er geen genoeg van krijgen, wat een muzikaal feest!

Gregory Porter is zo besmettelijk enthousiast en bevlogen, en heeft daarnaast ook nog een zalige stem en een ongelofelijke timing. En dan het fantastische Metropole Orkest erbij, met een grote groep strijkers en blazers en van die messcherpe arrangementen, die de songs van Porter zo’n krachtige basis geven dat zijn kwaliteiten nog beter uitkomen. Mijn favoriete nummers uit het concert zijn The Work Song (vanaf 23 minuten) en 1960 What (vanaf 37 minuten). Geniet mee met de Songcatcher en laat je net als ik overrompelen door het concert van het jaar!

1 Painted On Canvas (Porter)
2 On My Way To Harlem (Porter)
3 Be Good (Porter)
4 Imitation Of Life (Webster & Fain)
5 The Work Song (Adderley & Brown)
6 Mother’s Song (Porter)
7 1960 What (Porter)