Posts Tagged ‘Nederlandstalig’


28.07.2019

Gerrit Breteler – Op een dag

Gerrit Breteler is een Friese singer/songwriter, schrijver & beeldend kunstenaar die ik ontdekte dankzij een tip van Jacques Klöters van het radioprogramma de Sandwich. Hij heeft een Friese moeder en een Twentse vader en werd geboren in Enschede. Op z’n 13e verhuisde hij naar Friesland, waar hij het platteland ervaart als een onuitputtelijke bron van inspiratie.

Over zijn vader schreef hij het ontroerende lied Op een dag, dat gaat over diens laatste schreden in het leven en de moeite van het afscheid nemen. Het nummer komt van het album Still uit 2017.

Op een dag
Do silst de sinne fine,
(Je zult de zon vinden)
op dizze donkerblauwe jûn.
(op deze donkerblauwe avond)
Foar ivich sil ‘r skine,
(Je zult voor altijd schijnen)
do hast dyn frede fûn.
(je hebt je vrede gevonden)
Do stoareagest yn ‘e ruten,
(Je staart naar de ramen)
do spegelst dysels werom.
(je reflecteert jezelf terug)
Ik kin de kleden slute,
(Ik kan de gordijnen sluiten)
dat ôfskie hiest al nomme.
(waar je afscheid van hebt genomen.)

Eins woe ‘k fan alles witte,
(Eigenlijk wilde ik alles weten)
wylsto hjir no noch bist.
(terwijl je nog hier bent)
Mar wy moatte it samar litte,
(Maar we moeten het samen laten)
omdatst eins neat mear sizze kinst.
(want je kunt echt niets meer zeggen)
We sprekke net van juster,
(We hebben het niet over gisteren)
en we prate net fan moar.
(en we hebben het niet over morgen)
Wy swije yn ’t tsjuster,
(We zijn stil in het donker)
en ik pak dy by de hân.
(en ik pak je bij de hand)

Op een dag drink je geen Grolsch meer.
Loop je nooit meer door je stad.
Op een dag komt er geen dag meer.
Ook al ben je het nog niet zat.

Vergeef me, dat ik zo door zeur,
maar heb je de sleutels bij de hand.
Van die hele grote voordeur,
van dat vreemd beloofde land.
Dan lach je tranen in je ogen,
en we nemen d’r nog één.
Van die sleutels is gelogen,
een open deur voor iedereen.

Op een dag drink je geen Grolsch meer.
Loop je nooit meer door je stad.
Op een dag komt er geen dag meer.
Ook al ben je het nog niet zat.

Maar pa wat zal ik zeggen,
als jij je ogen sluit voorgoed.
Als we jou je graf in leggen,
iets van Finkers is dat goed?
Of Wilmink, as ’t maar Twents is,
dat lijkt me ook wel wat.
In de kerk alsof het mis is,
voor je ’t weet dan he je ’t had.

Op een dag drink je geen Grolsch meer.
Loop je nooit meer door je stad.
Op een dag komt er geen dag meer.
Ook al ben je het nog niet zat.

Do silst de sinne fine,
(Je zult de zon vinden)
op dizze donkerblauwe jûn.
(op deze donkerblauwe avond)
Foar ivich sil ‘r skine,
(Je zult voor altijd schijnen)
do hast dyn frede fûn.
(je hebt je vrede gevonden)

24.03.2019

Brechtje Kat – Kaf van het koren

Mijn favoriete lied van dit moment is Kaf van het koren van zangeres & actrice Brechtje Kat. Het blijft zelfs als een oorwurm in mijn hoofd hangen.

Brechtje vertelde me dat het nummer gaat over het verliezen van de liefde, het door je handen laten glippen en niet weten hoe je het vast kan houden. In de muziek hoor je haar voorliefde terug voor fado en flamenco. Zingen uit je ziel en het volgen van je hart.

Kaf van het koren komt van haar album Vaarland uit 2013 en ze schreef het samen met gitarist Hans van Gelderen. De andere twee muzikanten zijn Felix Hildenbrand op contrabas en Floris van der Vlugt op sopraansax. Op het album staan allemaal nummers die geïnspireerd zijn op de heimwee en het warme gevoel van thuiskomen die ze had naar de boerderij van haar ouders, de koeien, de postduiven en het dorp Westzaan waar ze vandaan komt. Over de liefde die ze vond met de buurjongen, met wie ze op haar 20e ging samenwonen, tot het een jaar later uitging en het te pijnlijk was om terug te verhuizen naar haar ouderlijk huis. Over de stap die ze maakte naar haar nieuwe thuis, de grote stad (Amsterdam & Antwerpen). Over heimwee naar vroeger en honger naar later. Kleinkunst op de klanken van fado & soul, noemt ze het zelf.

Om een beeld te geven van de muzikale smaak van Brechtje Kat, hier een aantal nummers die voorkomen in haar platenkast: Van Morrison – Moondance, Dolly Parton – I Will Always Love You, Melanie – Save Me, Windkracht 7 – Drifts, Tommy Emmanuel – Those Who Wait, Joni Mitchell – For Free, Jamie Lydell – Where D’You Go, Lianna La Havas – Forget, Buena Vista Social Club – De Camino A La Vereda, Rowwen Hèze – En dan is het maar dom, Lara Fabian – Je Suis Malade, Otis Redding – Cigarettes and Coffee.

Kaf van het koren
Je trekt je jas aan, bent verslagen.
Kruipt ineen, je trekt je kraag op.
Wil alleen, de andere kant op.
Maar durft het niet te vragen.

Ik trek m’n jas uit en verslagen,
zit ik hier aan deze tafel.
Voor de reis die jij moet maken.
Ga je weg zonder te vragen.

Hij vraagt niets aan mij.
Waakzaam zijn.

In mij kolkende lava.
Wie heeft de kuil gegraven.
Wacht niet op een antwoord.
Vecht mee tegen de vragen.

Dan de rust, die me blust.
Door een kleine noot van jou.
Een vonk van erkenning.
Geef de stilte terug.

Hij vraagt niets aan mij.
Waakzaam zijn.

Eenzame tocht
heeft aanvang in het bos.
Tussen de bomen een weg door de chaos gezocht.

Ik zou zo graag de wei bereiken.
Rennen door het hoge gras.
Met m’n handen het kaf van het koren scheiden.
Doen of het nooit anders was.

Hij vraagt niets aan mij.
Waakzaam zijn.

24.02.2019

Paul de Munnik – Horizon

Zoals je weet luister ik graag naar Nederlandstalige muziek. Paul de Munnik is daar sinds kort bijgekomen en zijn lied Horizon is zelfs mijn favoriete lied van 2018 geworden. Ook tot mijn eigen verbazing, maar hoe vaker ik het hoor, hoe beter ik het vind. Het arrangement met strijkers vind ik prachtig en samen met de tekst raakt het me. Het lied komt van zijn album Goed Jaar (2018).

Horizon is een lied over de plek waar je vandaan komt en in de Munnik’s geval was dat uit Dronten. Waar hij geboren is en opgegroeid. Waar hij leerde lopen en fietsen. “In de polders waar je ver kan kijken en de wijdsheid van het land ervaart. Waar de jaargetijden sterker aanwezig zijn dan in de stad. De lente groener, de zomer geler. De herfst rood en bruiner, en de winter harder blauw en soms oogverblindend witter.” “Het opgroeien in een dorp is anders dan opgroeien in een stad. Het is een totaal ander gevoel. Wij konden altijd alle kanten op, we konden naar buiten, we konden de weilanden in, de akkers op, tussen de fruitbomen door rennen. Je kon altijd op pad met een groep vrienden. Je bent de ruimte gewend en dat doet natuurlijk iets met een mens.”

In het dorp leefde Paul de Munnik altijd buiten met het vlakke land als uitzicht. En hij zag alleen maar horizon, overal waar hij keek. En dat gaf hem het gevoel dat je alles nog kon bedenken en dat alles nog mogelijk was. Want de wijdsheid van het land geeft ook figuurlijk ruimte. “Alsof de kansen die de pioniers begin jaren zestig al zagen erin verankerd liggen. Alsof nog altijd de beloftes van nieuwe mogelijkheden op je liggen te wachten daar.” “In Dronten zijn alle plannen ontstaan, daar heb ik bedacht wat ik wilde worden en wat ik zou kunnen worden. Al die dromen worden langzamerhand voor een deel werkelijkheid. Alles om je heen begon te groeien. De bomen gingen groeien en zo langzamerhand zag je steeds minder horizon.”

Toen hij stopte met Acda & de Munnik had hij het gevoel dat hij zichzelf opnieuw moest uitvinden. Door te denken over een nieuw begin, dacht hij terug aan het moment dat hij als 19-jarige vertrok uit Dronten. “Wat dacht je toen? Wat voelde je? Wat was er toen nog veel mogelijk. Dat wilde ik opzoeken: dat alles weer mogelijk is.” Hij ervaarde een soort heimwee. “Heimwee naar een tijd dat alles nog kon. Dat is iets moois: je mag nog alles worden. Als je jong bent, realiseer je dat helemaal niet. Op het moment dat je ouder wordt dan denk je: ik kan niet elke weg meer inslaan die ik zou willen inslaan. Dus het is inderdaad wel heimwee naar de totale vrijheid, naar de vrijheid van gedachten.” Als je ouder bent dan zijn er bepaalde paden die je niet meer bewandelt, omdat je weet dat die niet gaan werken. “Dat is natuurlijk jammer, want daardoor kom je niet op gebieden waar je anders misschien wel terechtgekomen zou zijn. Als je jong bent, dan kàn dat nog. Dan zet je de stappen die je denkt nodig zijn. En dat is heel erg mooi.”

Terugkijkend geeft dat vlakke land met zijn horizon hem een soort innerlijke rust. “Ik heb geleerd om de dingen rustig te bekijken, van een afstandje. Je neemt de tijd om dingen te overzien, te overwegen. Het hoeft niet allemaal heel snel. Je kon in de polder een stuk gaan rijden en dan kwam je heel lang niks tegen. Dat mooie, dat platte, daar hou ik echt van. Het geeft je de tijd om je gedachten op een rijtje te zetten of om iets langer over iets na te denken. Dat heb ik eraan overgehouden en dat vind ik wel heel prettig.”

Horizon
Ik groeide op en zag
alleen maar horizon.
Vanaf het moment
dat het besef ervan begon.
Alleen maar horizon.

Waar ik m’n eerste woorden vond.
De smaak naar meer
spoor ontstond.
Mijn geboortegrond.
Alleen maar horizon.

Het land was nieuw.
Er was alleen maar horizon.
De gewassen pas gezaaid.
De bomen jong.
Alleen maar horizon.

Waar ik m’n eerste liefde vond.
Het hart nog teer,
Nog nooit verwond.
Mijn geboortegrond.
Alleen maar horizon.

En de bomen groeiden naar de hemel.
En de hemel lachte mij al toe.
Maar hoe goed ik ook
de bomen tellen kon.
Ik zag niet wat mijn hart
me al vertellen kon.
Hoe meer bos,
hoe minder horizon.

Hoe meer je weet,
hoe minder je ’t begrijpen zal.
En hoe minder je het pad ziet.
Ook al zag je ’t eindpunt helder al.
Het is als de zondeval.

En de zomer straalde door de polder.
En de lente lachte in het gras.
En bij jou op zolder
leerde ik wat liefde was.
En dat was al meer dan ik verdiende.
Al veel meer dan ik wensen kon.
Vanaf het moment
dat het besef ervan begon.
Alleen maar horizon.

En meer had niet gehoeven.
Maar ja, verbeeld je niet,
dat je de horizon niet wil bereiken.
Wanneer je ‘m eenmaal ziet.

Ik groeide op en zag
alleen maar horizon.
Alleen maar horizon.

26.08.2018

Wim Sonneveld – Zo heerlijk rustig

Als kind luisterde ik graag naar de liedjes van Wim Sonneveld (1917-1974). Ik herinner me vooral een EP uit 1958 met o.a. Verliefd op juffrouw van Dam, de Koningin van Lombardije en Marjoleine. Nummers die ik nog steeds mee kan zingen. Vanwege deze herinnering mag Sonneveld op deze plek niet ontbreken. Ook zijn Franse liedjes zijn trouwens prachtig, zoals bijvoorbeeld C’etait bien, dat tot mijn favorieten behoort.

Wim Sonneveld was met afstand de beste zanger van “de grote drie”, die in de jaren 60 het cabaret beheersten. Toon Hermans en met name Wim Kan waren toch meer grappenmakers. In 1963 zong Sonneveld het lied Zo heerlijk rustig tijdens het Grand Gala du Disque, waar toen iedereen op tv naar keek. Het lied is een bewerking van La Chansonette (1961) dat gezongen werd door Yves Montand (1921-1991). De tekst van het nummer is van Jean Dréjac (1921-2003) en Philippe Gérard (1924-2014). Die laatste schreef ook de muziek. De Nederlandse vertaling is van Jean Senn, de schuilnaam van Huub Janssen (1910-1984), die jarenlang veel materiaal voor Sonneveld schreef en bewerkte. Janssen was vanaf 1934 ook Sonneveld’s eerste partner en beide waren afkomstig uit Utrecht, de stad waar ik geboren & getogen ben.

Zo heerlijke rustig
Heel alleen aan het strand,
lekker lui in het zand.
Zo heerlijk rustig.
Met je hoed heel gracieus,
op de punt van je neus.
Zo heerlijk rustig.

Er kwam een bootje over zee.
Dat nam al je misère mee.

En je ligt heel alleen,
alles is om je heen.
Zo heerlijk rustig.
Er klinkt een mondharmonika,
die speelt do re mi fa sol la.
Tra la li tra la la.
Zo heerlijk rustig, ja, ja.

En een deuntje ontstaat,
in dezelfde maat.
Zo heerlijk rustig.
Heeft een heel eigen taal
en het klinkt allemaal.
Zo heerlijk rustig.

De man met de mondharmonika.
De kinderen met hun pa en ma.

En de golven op zee,
deinen rustigjes mee.
Zo heerlijk rustig.
En in de lucht daar drijven nou,
wat witte wolkjes in het blauw.
Niet te gauw, niet te gauw.
Maar heerlijk rustig, ja, ja.

En heel stil, heel tevree,
daalt de zon in de zee.
Zo heerlijk rustig.
Zet de zee en het strand,
in een laaiende brand.
Zo heerlijk rustig.

En plotseling zwijgt de muzikant.
De kinderen zitten hand in hand.

Slechts de zee ruist nog voort,
dat is al wat je hoort.
Zo heerlijk rustig.
De mensen blijven even staan.
Voordat ze weer naar huis toe gaan.
En ze zuchten voldaan,
“Wat was dat rustig”, ja, ja.

06.05.2018

Gé Reinders – Blaosmuziek

Een prachtig lied vind ik Blaosmuziek van de Limburgse singer/songwriter Gé Reinders. Hij speelt het hier samen met het Metropole Orkest tijdens het Gala van het Nederlandse lied in 2000. Het komt van zijn album D’n Haof uit 1999.

In het nummer geeft Reinders een beeld van een klein Limburgs dorpje op zondagochtend met een kerk, twee cafés, en met muziek van de fanfare. Daarnaast legt hij uit welke muziekinstrumenten een fanfare gebruikt en komen ze geleidelijk aan tot leven, met hun toeters en bellen.

Blaosmuziek
Ich had al twee maedjes gezeen,
mit achter op allebei unne saxofoon.
Witte bloes, blauw boks,
mit gael bieze en pas gepoetste sjoon.
Nog boete ’t dörp heurde ich
’t geretteketet van ’n trompet.
Genog gewanjeld, hiej drinke veur os get.
In de eerste sjtraot rook ’t van wiet weg,
en ich dacht verrek,
hiej trek nag emus sondigse soep.
Det leeg geträöt van die trombones
trokke os nao veure euver de sjtoep.
Biej de kerk waare natuurlik weer
twee cafe’s aan ’n plein.
En sjpeelde ’n fanfaar heel fijn.

Blaosmuziek op eine sjone zondigmorge.
Blaosmuziek bleust mich ómver.
Mit toeters en bellen ’n verhaol vertelle.
Zondigmorge blaosmuziek, blaos mich riek.

Gaef mich eine bloasbas
veur ’t sjtevig fundament.
Gaef mich sjuve en saxe
veur de moere van dees muziektent.
’t Vergulde kaopere daak
waert door de bugels en trompette gemaak.
En dan heurs se

Blaosmuziek op eine sjone zondigmiddeg.
Blaosmuziek bleust mich omver.
Mit toeters en belle ’n sjoon verhaol vertelle.
Zondigmorge blaosmuziek, blaos mich riek.

Gaef mich blaosmuziek op eine sjone zondigmorge.
Blaosmuziek bleust mich bleust mich nao hoes.
Mit toeters en belle ’n pracht verhaol vertelle.
Zondigmorge blaosmuziek, blaos mich riek.