03.06.2019

James Taylor – Me And My Guitar

Eén van mijn favoriete nummers van James Taylor is Me And My Guitar, dat komt van zijn 5e LP Walking Man uit 1974. Het was zijn minst succesvolle album en dat had waarschijnlijk ook te maken met het feit dat hij samen moest werken met andere muzikanten en een andere producer. Zijn vrienden Danny Kortchmar, Russ Kunkel, Lee Sklar & Craig Doerge, die op zijn eerste albums meespeelden, en ook als Jo Mama de begeleidingsband van Carole King vormden, waren bezig aan hun eigen avontuur als The Section. De vrijheid die Taylor voelde bij zijn eerste albums was hier weg, want hij was inmiddels een merk geworden en dat gaf duidelijk druk, net als zijn vaderschap hem meer verantwoordelijkheid gaf.

Deze plaat werd geproduceerd door gitarist David Spinozza, die eerder samenwerkte met Paul McCartney en John Lennon en meespeelde op platen van Paul Simon, Billy Joel en Don McLean. Taylor’s echtgenote Carly Simon kende hem van haar album Hotcakes (1974), waarop hij meespeelde. Spinozza koos voor de top van de sessie-muzikanten van de Eastcoast, zoals Michael Brecker (tenor sax) & zijn broer Randy Brecker (trompet), Hugh McCracken (gitaar), Rick Marotta (drums), Kenny Ascher (toetsen), Andy Muson (bas) en Don Grolnick (toetsen). En ook Paul McCartney kwam langs om op twee nummers mee te zingen.

Het ontbrak op Walking Man aan samenhang, het was van alles wat, maar zonder veel verbinding met elkaar. En daarnaast was het ook wat somber allemaal. Het maakte duidelijk dat Peter Asher, zijn vriend en de man die zijn eerste albums produceerde, node werd gemist. Het lied Me And My Guitar stak er met kop en schouders bovenuit. Het beschrijft op prachtige wijze zijn relatie met zijn gitaar, het instrument dat hij zo goed beheerst en dat aan de basis staat van zijn succes.

James Taylor speelt Me And My Guitar hier tijdens een concert in 1998 in The Beacon Theater in New York en hij geniet er zichtbaar van. Dat komt ook door de geweldige groep muzikanten die hij om zich heen heeft verzameld en hier zorgen voor een retestrakke uitvoering. Het zijn Steve Jordan (drums), Luis Conte (percussie), Clifford Carter (toetsen), Bob Mann (gitaar), Jimmy Johnson (bas), Barry Danielian (trompet), David Mann (sax) en daarnaast op backing vocals zijn vertrouwde kameraden Arnold McCuller, David Lasley, Kate Markovitz & Valerie Carter.

Me And My Guitar
Me and my guitar,
always in the same mood.
I am mostly flesh and bones,
and he is mostly wood.
Never does grow impatient
for the changes I don’t know.
If he can’t go to heaven,
maybe I don’t want to go Lord.

Picture me in the key of E,
call me Uncle John.
Any fool can easily see that we
go back a long time.
Feel something like fine to me,
there’s no such thing as the wrong time.
He hops up on my knee, singing
“get down Pops, it’s song time”.

Every now and then I’m a lonely man.
It’s nice to know that I’ve got that friend
Puttin’ the power right in my hand.
All I’ve got to do is the best I can.
If I can.

Got a dog named David.
Got a bird named Dinah.
Got a birthmark on my thigh,
in the shape of mainland China.
Got a somewhat Southern accent,
‘cause I come from Carolina.
And if you want to find me,
I’ll be walking right behind you.

I hear horns, I hear voices,
I hear strings.
Seems like I was born
with too many choices.
Now what am I going to do,
with all these extra things?

This is me and my guitar.
Essentially me baby, and my guitar.
Maybe one or two friends fall by for tea.
A little bit of “who do you love?”
Pay no attention to the man behind the curtain.
It’s me and my guitar.
Me and my guitar.

19.05.2019

Richard Harris – MacArthur Park

Het vreemdste nummer aller tijden dat ooit een hit werd, is ongetwijfeld MacArthur Park van de Amerikaanse singer/songwriter Jimmy Webb, gezongen door de Ierse acteur Richard Harris (1930-2002) in 1968. Het nummer was orkestraal, duurde veel te lang, werd gezongen door een acteur zonder veel zangervaring en werd in 1992 uitgeroepen tot “the worst song in modern history” door de Miami Herald, na een onderzoek onder luisteraars.

Maar tegelijkertijd is het een schitterend en uitzonderlijk lied dat uitstekend word vertolkt door Richard Harris, die verrast als zanger. Luister maar eens naar deze live-versie, waarin hij laat horen hoe goed hij eigenlijk wel kon zingen.

Het lied werd in 1967 geschreven door Jimmy Webb als onderdeel van een cantata voor de groep The Association (bekend van o.a. Windy en Cherish). Dat was op verzoek van hun producer Bones Howe, die hem vroeg een popsong te maken met klassieke elementen, die bestond uit verschillende delen en uitgevoerd werd in verschillende tempi. Het lied is geïnspireerd door Webb’s relatie en break up met Susie Horton, met wie hij veel tijd doorbracht in het MacArthur Park in Los Angeles. De leden van The Association vonden het nummer niet geschikt voor hen, vanwege de complexe structuur, de duur en de onorthodoxe tekst. Maar Richard Harris wilde het graag op zijn eerste album A Tramp Shining (1968) zetten en zo schreef hij geschiedenis.

Hier zie en hoor je Jimmy Webb zelf met het lied tijdens een optreden in 1971.

MacArthur Park
Spring was never waiting for us girl,
it ran one step ahead
as we followed in the dance.
Between the parted pages,
and were pressed
in love’s hot fevered iron,
like a striped pair of pants.

MacArthur Park is melting in the dark,
all the sweet, green icing flowing down.
Someone left the cake out in the rain.
I don’t think that I can take it,
‘cause it took so long to bake it.
And I’ll never have that recipe again.
Oh no!

I recall the yellow cotton dress,
foaming like a wave,
on the ground around your knees.
Birds like tender babies in your hands,
and the old men playing checkers
by the trees.

Mac Arthur Park is melting in the dark,
all the sweet, green icing flowing down.
Someone left the cake out in the rain.
I don’t think that I can take it,
‘cause it took so long to bake it.
And I’ll never have that recipe again.
Oh no!

There will be another song for me,
someone will bring it.
There will be another dream for me,
and I will bring it.
I will drink the wine while it is warm,
and never let you catch me looking at the sun.
And after all the loves of my life.
After all the loves of my life,
you’ll still be the one.

I will take my life into my hands,
and I will use it.
I will win the worship in their eyes,
and I will lose it.
I will have the things that I desire,
and my passion flow like rivers through the sky.
And after all the loves of my life.
Oh, after all the loves of my life,
I’ll be thinking of you.
And wondering why.

MacArthur Park is melting in the dark,
all the sweet green icing flowing down.
Someone left the cake out in the rain.
I don’t think that I can take it,
‘cause it took so long to bake it.
And I’ll never have that recipe again
Oh no!

05.05.2019

Iron & Wine – Call It Dreaming

Eén van mijn ontdekkingen van 2017 was de Amerikaanse singer/songwriter Iron & Wine, wiens echte naam Sam Beam is. Call It Dreaming is een heerlijk nummer van hem, dat hij hier speelt samen met een stel rasmuzikanten, waardoor het nog meeslepender wordt. Het lied komt van het album Beast Epic uit 2017.

Binnenkort komt er een nieuw album van hem uit Years To Burn, dat hij maakte samen met de Tex-Mex groep Calexico, ook één van mijn favorieten. Ik ben daar  erg benieuwd naar.

Call It Dreaming
Say it’s here where our pieces fall in place.
Any rain softly kisses us on the face.
Any wind means we’re running.
We can sleep and see ‘em coming.
Where we drift and call it dreaming.
We can weep and call it singing.

Where we break us our hearts are strong enough.
We can bow ‘cause our music’s warmer than blood.
Where we see enough to follow.
We can hear when we are hollow.
Where we keep the light we’re given.
We can lose and call it living.

Where the sun isn’t only sinking fast.
Every night knows how long it’s supposed to last.
Where the time of our lives is all we have.
And we get a chance to say.
Before we ease away.
For all the love you’ve left behind,
you can have mine.

Say it’s here where our pieces fall in place.
We can fear ‘cause the feeling’s fine to betray.
Where our water isn’t hidden.
We can burn and be forgiven.
Where our hands hurt from healing.
We can laugh without a reason.

‘Cause the sun isn’t only sinking fast.
Any moon and our bodies make shining glass.
‘Cause the time of our lives is all we have.
And we get a chance to say.
Before we ease away.
For all the love you’ve left behind,
you can have mine.

21.04.2019

Lucy Steymel – It Isn’t True

Midden jaren 70 was mijn broer David manager van Ramses Shaffy, samen met zijn toenmalige lief Helene Herschel. Ze organiseerden toen speciale nachtconcerten in Tejater Kikker (dat toen nog in het gebouw van het Utrechtse Studenten Corps zat) onder de titel de Speeltuin.

Eén van de gasten die daar optrad was de Amerikaanse singer/songwriter Lucy Steymel (1953-2006). Ik vond haar geweldig en ze raakte me met haar stem, gitaarspel en tekst. Ik had nog nooit een Amerikaanse zangeres & songwriter van zo dichtbij gezien. Tot mijn grote verrassing bleek zij muziek te spelen van de relatief onbekende Amerikaanse singer/songwriter Paul Parrish, wiens prachtige album Songs (1971) mijn broer Roeland en ik in die tijd veel draaiden. We hebben toen in de pauze een erg leuk gesprek met haar gehad, waarin we het hadden over Parrish liederen als Jaynie en I Once Had a Dog, die ze later in de show ook nog op ons verzoek speelde. Ze bleek hem ontdekt te hebben via zijn lied Cello, omdat ze zelf ook cello speelde. Het kon niet op, want ze vertelde ook nog dat ze een groot fan van James Taylor was, mijn grote muzikale liefde in die tijd.

Harry Sacksioni, de toenmalige gitarist van Herman van Veen, was net als ik erg onder de indruk van haar, en hij produceerde Steymel’s debuutalbum Gift From a Stranger (1977) op het Harlekijn label van Herman.

Ik vond onlangs een live-opname uit die tijd waarin Lucy Steymel samenspeelt met haar band, die bestond uit Jack van Rossum (ex-Buffoons) op toetsen, Harry Emmery (Peter Blanker Consort en Joost Nuissl) op bas en John Bukman (Peter Blanker Consort) op drums. Als gast speelde mee Harry Sprenger op gitaar. Ze speelt hier het nummer It Isn’t True dat ik toen zo mooi vond.

Helaas heb ik geen tekst kunnen vinden van het lied It Isn’t True. Wil je meer over Lucy weten, volg haar dan via de Lucy Steymel Tribute page op Facebook.

07.04.2019

Eugene Ruffolo – Bella Maria/Late Bloomer

Bella Maria is een prachtig Italiaans lied van de Amerikaanse singer/songwriter Eugene Ruffolo, die op zijn laatste album Canto per mangiare (2017) op zoek ging naar zijn Italiaanse roots. Hij speelde het vorig jaar tijdens een optreden in Leeuwarden in Noardewyn, een muziekprogramma van Omrop Fryslan.

Na Bella Maria volgt nog een mooi Italiaans nummer waar ik helaas de titel niet van herken, en tenslotte het Engelstalige Late Bloomer, dat me erg doet denken aan James Taylor.

Ik ontdekte Eugene Ruffolo vanwege zijn debuut album Fool For Every Season uit 1998, waar op het titelnummer Marc Cohn meezong, één van mijn favorieten.

In 2012 speelde hij samen met singer/songwriters Dennis Kolen & Shane Alexander in de groep The Greater Good, met prachtige meerstemmige nummers tot gevolg. Eén van zijn passies is het werken voor en met kinderen, zoals voor The Songs of Love Foundation.

Helaas heb ik geen tekst kunnen vinden van het lied Bella Maria.