08.04.2018

Adam Cohen & Lana Del Rey – Chelsea Hotel No. 2

Vandaag al weer het 200e lied op de Songcatcher blog sinds 25 januari 2010, toen ik er mee begon. Ik heb er nog steeds veel plezier in en ik hoop jij ook.

Adam Cohen & Lana Del Rey brengen een heel spannende & intense versie van het lied Chelsea Hotel No. 2, dat Leonard Cohen (1934-2016) schreef in 1972. Ze spelen het tijdens een eerbetoon aan hem in Montreal in november 2017. En ik hang aan hun lippen.

Het lied gaat over het nachtelijke avontuur van Leonard Cohen en Janis Joplin (1943-1970) in het Chelsea Hotel in New York in 1968. Hij ontmoette haar in de lift. “She wasn’t looking for me, she was looking for Kris Kristofferson; I wasn’t looking for her, I was looking for Brigitte Bardot. But we fell into each other’s arms through some process of elimination.” 

Later had Cohen spijt dat hij haar in het openbaar genoemd had en noemde hij het “an indiscretion for which I’m very sorry, and if there is some way of apologising to the ghost, I want to apologise now, for having committed that indiscretion.”

Janis Joplin was minder enthousiast over de nacht die ze samen doorbrachten. Ze zei er over: “I live pretty loose. You know, balling with strangers and stuff. Sometimes you’re with someone and you’re convinced that they have something to tell you. So maybe nothing’s happening, but you keep telling yourself something’s happening—innate communication. “He’s just not saying anything. He’s moody or something.” So you keep being there, pulling, giving, rapping. And then, all of a sudden about four o’clock in the morning you realize that, flat ass, this motherfucker’s just lying there. He’s not balling me. I mean, that really happened to me. Really heavy, like slam-in-the-face it happened. Twice. Jim Morrison and Leonard Cohen. And it’s strange ‘cause they were the only two that I can think of, like prominent people, that I tried to … without really liking them up front, just because I knew who they were and wanted to know them. And then they both gave me nothing. I don’t know what that means. Maybe it just means they were on a bummer.”

Chelsea Hotel No. 2
I remember you well at the Chelsea Hotel.
You were talkin’ so brave and so sweet.
Givin’ me head on the unmade bed,
while the limousines wait in the street.

And those were the reasons and that was New York.
We were livin’ for the money and the flesh.
And that was called love for the workers in song.
Probably still is for those of them left.

But you got away, didn’t you babe.
You just turned your back on the crowd.
You got away, I never once heard you say.
I need you, I don’t need you.
I need you, I don’t need you.
And all of that jiving around.

I remember you well at the Chelsea Hotel.
You were famous, your heart was a legend.
You told me again, you preferred handsome men.
But for me you would make an exception.

And clenching your fist, for the ones like us,
who are oppressed by the figures of beauty.
You fixed yourself, you said, “Well, never mind,
we are ugly but we have the music”

But you got away, didn’t you babe.
You just turned your back on the crowd.
You got away, I never once heard you say.
I need you, I don’t need you.
I need you, I don’t need you.
I need you, I don’t need you.
And all of that jiving around.

I don’t mean to confess that I loved you the best.
I can’t keep track of each fallen robin.
I remember you well at the Chelsea Hotel.
That’s all babe, I don’t even think of you that often.

25.03.2018

Georgina Hassan & Orquesta de Camara Municipal de Rosario – Volver a los 17

Wat een schitterende uitvoering van het lied Volver A Los 17 (Terug naar 17) zingt de Argentijnse singer/songwriter Georgina Hassan hier, begeleid door het Orquesta de Camara Municipal de Rosario. Het nummer werd geschreven door de beroemde Chileense singer/songwriter Violeta Parra (1917-1967). 

 

Hier nog een bijzondere versie uit 1987 van het lied door vijf Latijns Amerikaanse grootheden: Mercedes Sosa, Chico Buarque, Caetano Veloso, Milton Nascimento & Gal Costa.

En hier de Engelse vertaling van de tekst.

Volver a los 17
Volver a los diecisiete, después de vivir un siglo.
Es como descifrar signos, sin ser sabio competente.
Volver a ser de repente, tan frágil como un segundo.
Volver a sentir profundo, como un niño frente a Dios.
Eso es lo que siento yo en este instante fecundo.

Mi paso retrocedido, cuando el de ustedes avanza.
El arco de las alianzas, ha penetrado en mi nido.
Con todo su colorido, se ha paseado por mis venas.
Y hasta la dura cadena, con que nos ata el destino.
Es como un día bendecido, que alumbra mi alma serena.

Se va enredando, enredando, como en el muro la hiedra.
Y va brotando, brotando, como el musguito en la piedra.
Como el musguito en la piedra, ay sí, sí, sí.

Lo que puede el sentimiento, no lo ha podido el saber.
Ni el mas claro proceder, ni el mas ancho pensamiento.
Todo lo cambia el momento, colmado condescendiente.
Nos aleja dulcemente, de rencores y violencias.
Solo el amor con su ciencia, nos vuelve tan inocentes.

Se va enredando, enredando, como en el muro la hiedra.
Y va brotando, brotando, como el musguito en la piedra.
Como el musguito en la piedra, ay sí, sí, sí.

El amor es torbellino, de pureza original.
Hasta el feroz animal, susurra su dulce trino.
Retiene a los peregrinos, libera a los prisioneros.
El amor con sus esmeros, al viejo lo vuelve niño.
Y al malo solo el cariño, lo vuelve puro y sincero.

Se va enredando, enredando, como en el muro la hiedra.
Y va brotando, brotando, como el musguito en la piedra.
Como el musguito en la piedra, ay sí, sí, sí.

De par en par la ventana, se abrió como por encanto.
Entro el amor con su manto, como una tibia mañana.
Y al son de su bella diana, hizo brotar el jazmín.
Volando qual serafín, al cielo le puso a retes.
Y mis anos en diecisiete, los convirtió el querubín.

Se va enredando, enredando, como en el muro la hiedra
Y va brotando, brotando como el musguito en la piedra
Como el musguito en la piedra, ay sí, sí, sí.

11.03.2018

Paskal Jakobsen – Open einde

Eén van de beste zangers van Nederland is wat mij betreft Paskal Jakobsen, die je vooral kent van Bløf . Hij raakt me regelmatig door de bijzondere covers die hij zingt, zoals hier acapella een prachtig intense versie van het lied Open einde (1986) van Rob de Nijs.

Het lied gaat over het missen van een geliefd iemand die overleden is. “Want ik hou zo van jou! Afscheid nam ik niet. En het einde blijft nu open, zoals jij het achter liet.”

De muziek komt van het lied Shoot Down The Moon (1985) van Elton John & Bernie Taupin en de tekst is van de toenmalige vrouw van de Nijs, Belinda Meuldijk.

Open einde
Het verleden is verboden,
ik wou dat het verdween.
Maar ik zie ons samen lopen
en we wisten niet waarheen.

Nog raak ik je aan,
maar de afstand wordt al groot.
Nee, ik heb niet geleerd
te leven met jouw dood.

Want ik hou zo van jou.
Misschien is het niet waar.
Draait opeens die deur weer open,
en natuurlijk sta jij daar.

Want ik hou zo van jou!
Afscheid nam ik niet.
En het einde blijft nu open,
zoals jij het achterliet.

Ik droom je dicht bij mij.
Ik hou je zo goed vast.
Heb ik je vaak genoeg gezegd dat,
er niet één zo bij mij past.

En ze zeggen dat het went,
maar niemand zegt wanneer.
Dus ik leef met de dag
en jij sterft telkens weer.

Want ik hou zo van jou!
Misschien is het niet waar.
Dwaait opeens die deur weer open,
en natuurlijk sta jij daar.

Want ik hou zo van jou!
Afscheid nam ik niet.
En het einde blijft nu open,
zoals jij het achter liet.

Want ik hou zo van jou …

25.02.2018

Damien Rice & Cantus Domus – It Takes a Lot to Know a Man

Ik vond een bijzondere uitvoering van het prachtige en intense lied It Takes a Lot To Know a Man van de Ierse singer/songwriter Damien Rice, dat hij acapella zingt samen met het Berlijnse koor Cantus Domus. Het origineel komt van zijn album My Favourite Faded Fantasy uit 2014.

Het lied gaat er over dat liefde niet zo makkelijk is als sommige mensen denken dat het hoort te zijn. Het vraagt soms veel van ons om de geliefde, een man of een vrouw, echt te leren kennen. Een liefdesrelatie kan angstaanjagend en emotioneel zijn. Er kan twijfel zijn of het wel de moeite waard is, al die opoffering, compromissen, kwetsbaarheid, verbinding en pijn. Het kost soms moeite om de ander om hulp te vragen. Maar tegelijkertijd is het ook de moeite waard om een man of een vrouw echt te leren kennen in een relatie. Het gaat daarbij niet alleen over communicatie met woorden, maar ook over het aanvoelen en fysiek en sexueel contact maken. En de nieuwsgierigheid naar en het kennen van het kind in de ander.

It Takes a Lot to Know a Man
It takes a lot to know a man.
It takes a lot to understand.
The warrior, the sage.
The little boy enraged.

It takes a lot to know a woman.
A lot to understand what’s humming.
The honeybee, the sting.
The little girl with wings.

It takes a lot to live, ask for help,
to be yourself, to know,
and love what you live with,
a lot to breathe, to touch, to feel.
The slow reveal of what another body needs.

It takes a lot to know a man.
A lot to know, to understand.
The father and the son.
The hunter and the gun.

It takes a lot know a woman.
A lot to comprehend what’s coming.
The mother and the child.
The muse and the beguiled.

It takes a lot to live, to ask for help,
to be yourself, to know,
and love what you live with,
a lot to breathe, to touch, to feel.
The slow reveal of what another body needs.

A lot to live, to ask for help,
to be yourself, to know,
and love what you live with,
a lot to breathe, to touch, to feel.
The slow reveal of what another body needs.

What is it you are so afraid to lose?
What is it you’re thinking that will happen if you do?
What is it you are so afraid to lose?
(You wrote me to tell me you’re nervous and you’re sorry.)
What is it you’re thinking that will happen if you do?
(Crying like a baby saying “this thing is killing me”.)

What is it you carry on your back?
(You wrote me to tell me you’re nervous and you’re sorry)
What is it you notice when you can’t relax?
(Crying like a baby saying “this thing is killing me”.)

11.02.2018

Alison Krauss – Good Time Charlie’s Got the Blues

Muziekliefhebber Leo Blokhuis heeft samen met zijn vrouw, de zangeres Ricky Koole, een aantal prachtige verzamelalbums gemaakt met Songs We Should Not Forget. Het zijn er inmiddels zes: Sleeping Beauties (2009), Lost and Found (2010), Back on Track (2011), Time Will Tell (2013), May You Never (2015) & Whatever Happened to Christmas (2016). Dankzij deze collectie en daarnaast ook nog zijn andere verzamelalbums Sound of the Westcoast 1965-1979 (2010) & Sound of the South 1961-1976 (2011), heb ik veel mooie en bijzondere muziek ontdekt.

Eén van de nummers die me aansprak was Good Time Charlie’s Got The Blues van de Amerikaanse singer/songwriter Danny O’Keefe uit 1967, dat een hit werd in 1972. Heerlijke relaxte muziek vooral door het ritme en de gitaarpartij en een prachtige tekst. Hier hoor je het origineel. En hier zingt O’Keefe het in 2012.

Het lied wordt hier weergaloos vertolkt door Alison Krauss en haar begeleiders. Krauss zingt zoals altijd weer vlekkeloos en soms wordt haar muziek me daardoor wat vlak en afstandelijk. Maar omdat dit zo’n lekker nummer is, klopt het hier weer helemaal.

Good Time Charlie’s Got the Blues
Everybody’s goin’ away.
Said they’re movin’ to LA.
There’s not a soul I know around.
Everybody’s leavin’ town.

Some caught a freight, some caught a plane.
Find the sunshine, leave the rain.
They said this town’s a waste through time.
I guess they’re right, it’s wastin’ mine.

Some gotta win, some gotta lose.
Good time Charlie’s got the blues.
Good time Charlie’s got the blues.

You know my heart keeps tellin’ me,
“You’re not a kid at thirty-three.”
“You play around, you lose your wife.”
“You play too long, you lose your life.”

I got my pills to ease the pain.
Can’t find a thing to ease the rain.
I’d love to try and settle down.
But everybody’s leavin’ town.
Some gotta win, some gotta lose.
Good time Charlie’s got the blues.
Good time Charlie’s got the blues.