27.01.2019

The King’s Singers – And So It Goes

Eén van de mooiste nummers van de Amerikaanse singer/songwriter Billy Joel vind ik And So It Goes. Het lied gaat over zijn dramatische & gedoemde relatie met het jonge Australische model Elle Macpherson, die 15 jaar jonger was dan hij zelf. Het klinkt als een hymne en vandaar dat het lied ook veel gezongen wordt door allerlei koren. Ik heb het zelf ook regelmatig mogen zingen, o.a. met mijn groep Burengerucht.

De mooiste uitvoering, waar alle andere koren een puntje aan kunnen zuigen, is de acapella versie van The King’s Singers in het arrangement van Bob Chilcott. Hun eerste uitvoering komt van hun album Good Vibrations uit 1993 en kun je hier beluisteren. De versie die ik hier deel staat op hun 50ste jubileumalbum Gold van vorig jaar.

Billy Joel schreef het lied al in 1983, maar het kwam pas in 1989 op zijn album Storm Front te staan. Die plaatversie kun je hier horen en de demo uit 1983, uitgebracht op het compilatiealbum My Lives uit 2005, hier.

De Amerikaanse singer/songwriter Jennifer Warnes kwam op haar album The Well uit 2001 met een wel heel bijzondere cover van And So It Goes, waarin de 3/4 maat vervangen is door een 4/4, en dat pakt heel mooi uit. Luister hier zelf maar. Het was mijn favoriete nummer van 2006, het jaar dat ik het voor het eerst hoorde.

And So It Goes
In every heart there is a room.
A sanctuary safe and strong.
To heal the wounds from lovers past.
Until a new one comes along.

I spoke to you in cautious tones.
You answered me with no pretense.
And still I feel I said too much.
My silence is my self defense.

And every time I’ve held a rose,
it seems I only felt the thorns.
And so it goes, and so it goes.
And so will you soon I suppose.

But if my silence made you leave,
then that would be my worst mistake.
So I will share this room with you,
and you can have this heart to break.

And this is why my eyes are closed.
It’s just as well for all I’ve seen.
And so it goes, and so it goes.
And you’re the only one who knows.

So I would choose to be with you.
That’s if the choice were mine to make.
But you can make decisions too.
And you can have this heart to break.

And so it goes, and so it goes.
And you’re the only one who knows.

13.01.2019

Ruben Hein – Lazy Afternoon

Eén van Neerlands beste zangers is voor mij singer/songwriter & pianist Ruben Hein. Ik luister graag naar zijn covers, die hij o.a zong bij Linda’s Zomerweek en De Wereld Draait Door, maar ook naar zijn eigen nummers, vooral als ze de jazzy kant op gaan.

Hier speelt hij zijn lied Lazy Afternoon tijdens een concert in 2011. Hij krijgt daarbij muzikale ondersteuning van het Metropole Orkest, voor mij het allerbeste orkest van Nederland. Het nummer komt van zijn album Loose Fit uit 2010.

Lazy Afternoon
It’s a lazy afternoon,
when she orders a strong brandy.
She’s staying low,
‘cause she knows, she’s a blow.
And no one will survive her.

And on this lazy afternoon.
While she’s chewing salted peanuts.
Her sweet smell overwhelms me,
like a spell.
She wonders what I’m drinking.

There I rise and realize.
Eve escaped out of paradise.
Bit by bit, up higher,
‘till I reach the sky.

‘Cause she, she takes me high.
Oh so high, to make me fly again.
My sweet Eve.

On this lazy afternoon.
I take sneaky sniffs of heaven.
Stupefied, I want to die,
my oh my.
She smiles and then she bites me.

There I rise and I realize.
Eve escaped out of paradise.
Bit by bit, up higher,
‘till I reach the sky.

‘Cause she, she takes me high.
Oh so high, to make me fly again.
My sweet Eve, she takes me high.
Oh so high, to make me fly again.

There I rise and I realize.
She is straight from paradise.
Stupefied, I want to die.
There I go and reach the sky.

‘Cause she, she takes me high.
Oh so high, to make me fly again.
My sweet Eve, she takes me high.
Oh so high to make me fly.

My sweet Eve.

30.12.2018

Beste Songs van 2018

Ook dit jaar heb ik weer veel nieuwe muziek geluisterd op zoek naar pareltjes, en heb ik de beste nummers daaruit geselecteerd en met je gedeeld op mijn Facebookpagina, op deze blog en in mijn radioprogramma van de Songcatcher. Van de nummers die ik in 2018 voor het eerst hoorde zijn dit mijn favorieten. Ik heb ze weer ingedeeld naar land of plaats van herkomst. Klik met je muis op de liederen die in het oranje te zien zijn, dan kun je ze bekijken & beluisteren.

Albion (Michigan) USA
The War and TreatyJeep Cherokee Laredo (2018): Opzwepende soul & gospel van het echtpaar Tanya & Michael Trotter.

Brazilië
Augusto Teixeira & Ceumar Virgula (2018)
Augusto Teixeira – Costura: Heerlijke sfeervolle muziek die past in de Braziliaanse traditie.

Engeland
Blanco White Lucky I Got What I Want (2017): Singer/songwriter met Andalusische & Latijns Amerikaanse invloeden in zijn gitaarspel.
Dan MichaelsonCareless (2017): Een heel apart laag en bijna krakerig stemgeluid waar ik erg aan moest wennen, maar dat toch heel goed past bij het arrangement met strijkers.
Hugh ColtmanCivy Street (2018)
Hugh ColtmanRain (2012): Het eerste nummer vol met invloeden uit de muziek van New Orleans en van Tom Waits en het tweede een prachtig cover over het natte, herfstige weer.
Jono McCleeryWild Is The Wind (2018)
Jono McCleeryDinner At Eight (2018): Zijn stem & gitaarspel doet me erg denken aan Kenny Rankin. Hier speelt hij twee prachtige covers.

Fort Worth (Texas) USA
Leon BridgesBad Bad News (2018): Heerlijke uptempo soul met blazers en koortjes en een uitstekende tekst.

Kaapverdië
LucibelaChica di Nha Maninha (2018)
LucibelaMal Amadu (2018)
LucibelaVioleiro (2018): Zomerse, warme klanken.

Los Angeles (California) USA
Alison KraussGood Time Charlie’s Got the Blues (2017): Vlekkeloos gezongen klassieker van Danny O’Keefe, dat een hit werd in 1972.
Arnold McCullerDon’t Go Nowhere (2011): Heerlijke uptempo soul van zanger die vooral bekend is van zijn achtergrond werk bij James Taylor.
The JayhawksBackwards Women (2018)
The JayhawksBird Never Flies (2018)
The JayhawksBitter End (2018)
The JayhawksEverybody Knows (2018): Deze country rock band bestaat al sinds midden jaren 80 en met Back Roads And Abandoned Motels maakten ze hun beste album tot nu toe. Everybody Knows schreef Gary Louris samen met The Dixie Chicks in 2006.

Nashville (Tennessee) USA
Buddy MillerTreasure of the Broken Land (2017): Lekkere rootsmuziek van deze ervaren gitarist & producer met mooi blazersarrangement.

Nederland
Paul de MunnikHorizon (2018): Beste Nederlandstalige nummer van het jaar met prachtig strijkersarrangement.

New Orleans (Louisiana) USA
Christina FriisBlue on Blue (2018): Deens/Amerikaanse zangeres met onuitgebrachte nummers van Joni Mitchell, die ze schreef in de periode 1964 tot 1969.

New York (New York) USA
Chely WrightBetween a Mother and a Child (2005): Bijzonder lied van deze country singer/songwriter, waarin ze haar moeder stevig aanpakt en alles wat die al die jaren bij haar neerlegde aan schuldgevoelens terug geeft waar het hoort.
Eugene RuffoloBella Maria (2017): Singer/songwriter die ik eind jaren 90 ontdekte en op zoek is gegaan naar zijn Italiaanse roots.

Portugal
Luiz Caracol & Alina FrazaoSer de lata (2017): Lekker uptempo duet.
Pedro Moutinho & Tiago BettencourtVou te levando em segredo (2009): Sfeervol, melancholisch duet van twee uitstekende zangers.

San Francisco (California) USA
Boz ScaggsRock and Stick (2018): Gaat al mee vanaf de jaren 70 en op zijn 74e komt hij met dit heerlijke uptempo nummer.

Warren (Rhode Island) USA
Brown BirdDanger and Dread (2009): Band die bluegrass, zigeunermuziek & folk met elkaar combineren, waarvan de centrale man David Lamb in 2014 overleed aan leukemie. 

The Jayhawks – Everybody Knows
Tell me now,
if you came sneakin’ up behind.
Would you know me
and see behind the smile?
I can change
like colors on a wall.
Hopin’ no one else will find
what lies beneath it all.
I think I hide it all so well.

Steppin’ out,
everyone can see my face.
All the things I can’t erase
from my life.
Everybody knows.
Standin’ out,
so you won’t forget my name.
That’s the way
we play this game of life.
Everybody knows.

Lookin’ through the crowd,
I search for someone else.
But every time I turn around
I run into myself.
Here I stand
consumed by my surroundings.
Just another day
of everybody looking.
I swore they’d never see me cry,
never see me cry.

Steppin’ out,
everyone can see my face.
All the things I can’t erase
in my life.
Everybody knows.
Standin’ out
so you won’t forget my name.
That’s the way
we play this game of life.
Everybody knows.

[Bridge]
You say I’ll pay a price.
That’s a chance that I’ll take.
Though you may think
I’m tellin’ lies.
I just call it “getting by”.

Steppin’ out,
everyone can see my face.
All the things I can’t erase
in my life.
Everybody knows.
Standin’ out
so you won’t forget my name.
That’s the way
we play this game of life.
Everybody knows.

Everybody knows,
I’m just barely getting by.

23.12.2018

John McCutcheon – Christmas In The Trenches

Vandaag vertel ik hier een waar gebeurd kerstverhaal uit de Eerste Wereldoorlog. Die was vastgelopen in een loopgravenoorlog en ontaard in een zinloze slachting met onbeschrijfelijke gruwelen. Maar er gebeurde iets totaal onverwachts en hoopvols op 25 december 1914.

Ter hoogte van het Belgische stadje Ieper in West Vlaanderen, waren het de Duitsers die als allereersten vanuit de loopgraven met brandende kaarsen versierde kerstbomen omhoog staken, met daaraan bordjes met de tekst “Merry Christmas”, terwijl ze tegelijkertijd riepen “You no shoot, we no shoot”. De Duitsers begonnen kerstliederen te zingen, die de Britten beantwoorden met Engelse tegenhangers. Overal was ineens de groet “Merry Christmas” te horen. Eén voor één klommen de soldaten uit hun loopgraven en betraden een stuk niemandsland dat bezaaid lag met rottende lijken. Daar toonden de vijanden elkaar in tranen foto’s van hun dierbaren. Ze omhelsden elkaar en deelden hun rantsoenen en tabak. Ze speelden zelfs voetbalwedstrijden tegen elkaar en roosterden gemeenschappelijk een varken. Mannen die elkaar nog maar enkele uren daarvoor op leven en dood bestreden, verbroederden en deelden hun diepste gevoelens. Ze spraken met elkaar af, dat ze zo gauw ze opdracht zouden krijgen om weer tegen elkaar te moeten vechten, ze bewust in de lucht over elkaars posities heen zouden schieten. 

Maar het gebeurde niet alleen in Ieper. Die 1e kerstdag in 1914 werden op veel meer plekken de vijandelijkheden tijdelijk gestaakt. Over een lengte van 2/3e van het front, legden 100.000 Duitse, Britse en Franse soldaten spontaan de wapens neer en zochten toenadering tot elkaar. Alsof het een plotseling doorgebroken collectief bewustzijn betrof. Dat gebeurde tegen iedere officiële order in. Wat nogal een risico was, want het weigeren van orders in oorlogstijd vormde een ernstig vergrijp waarvoor door de krijgsraad zelfs de doodstraf gegeven kon worden. De gruwelijke moordmachine die de oorlog was haperde ineens en kwam zo praktisch tot stilstand. De wederzijdse oppercommando’s waren hiervoor totaal in shock, want volgens hen dreigde er zo een militaire ramp te ontstaan. Soldaten die elkaar behoorden af te slachten verbroederden zich. Beide oppercommando’s spraken af deze daad als verraad te beschouwen en de schuldigen voor de krijgsraad te slepen. De strijd luwde zelfs tot maart 1915, om pas daarna weer als vanouds op gang te komen. Met als gevolg dat aan het eind van de oorlog in 1918 uiteindelijk 15 miljoen jonge mannen hun leven hadden verloren. Hier lees je meer over deze bijzondere kerstdag.

De Amerikaanse singer/songwriter John McCutcheon schreef geïnspireerd door dit historische voorval, het prachtige lied “Christmas In The Trenches”, dat komt van zijn album “Winter Solstice” (1984). Daarnaast is het verhaal 2005 op indrukwekkende wijze verfilmd door de Franse regisseur Christian Carion als “Joyeux Noel”. Hier kun je de trailer zien.

Christmas In The Trenches
My name is Francis Toliver,
I come from Liverpool.
Two years ago the war was
waiting for me after school.
To Belgium and to Flanders,
to Germany to here,
I fought for King and country
I love dear.

It was Christmas in the trenches,
where the frost so bitter hung.
The frozen fields of France were still,
no Christmas song was sung.
Our families back in England
were toasting us that day,
Their brave and glorious lads
so far away.

Well I was lying with my messmate
on the cold and rocky ground,
when across the lines of battle
came a most peculiar sound.
Says I, “Now listen up, me boys!”
each soldier strained to hear,
As one young German voice
sang out so clear.

“He’s singing bloody well, you know!”,
my partner says to me.
Soon, one by one, each German voice
joined in harmony.
The cannons rested silent,
the gas clouds rolled no more,
as Christmas brought us
respite from the war.

Well as soon as they were finished
and a reverent pause was spent,
“God Rest Ye Merry, Gentlemen”
struck up some lads from Kent.
The next they sang was “Stille Nacht,”
“‘Tis ‘Silent Night,’” says I,
and in two tongues
one song filled up that sky.

“There’s someone coming towards us!”,
the front line sentry cried.
All sights were fixed on one lone figure,
trudging from their side.
His truce flag like a Christmas star,
shone on that plain so bright,
as he bravely
strode unarmed into the night.

Soon one by one on either side
walked into No Man’s Land,
with neither gun nor bayonet
we met there hand to hand.
We shared some secret brandy,
and wished each other well,
and in a flare lit soccer game
we gave ‘em hell.

We traded chocolates, cigarettes,
and photographs from home.
These sons and fathers far away
from families of their own.
Young Sanders played his squeezebox.
They had a violin,
this curious and unlikely band of men.

Soon daylight stole upon us,
and France was France once more.
With sad farewells we each began
to settle back to war.
But the question haunted every heart
that lived that wondrous night:
“Whose family have I fixed
within my sights?”

It was Christmas in the trenches
where the frost so bitter hung.
The frozen fields of France were warmed
as songs of peace were sung.
For the walls they’d kept between us
to exact the work of war,
had been crumbled
and were gone forevermore.

Oh my name is Francis Toliver,
in Liverpool I dwell.
Each Christmas come since World War I,
I’ve learned its lessons well.
That the ones who call the shots
won’t be among the dead and lame,
and on each end of the rifle
we’re the same.

02.12.2018

Merry Clayton & Carole King – Oh No Not My Baby

Als je van soul houdt moet je zeker even luisteren & kijken want ik heb weer een bijzondere vondst gedaan. Onlangs ontdekte ik namelijk een fragment uit begin jaren 70, van een studio-opname van het lied Oh No Not My Baby. Het wordt hier gezongen door soul-zangeres Merry Clayton, met piano & vocale begeleiding van Carole King, die het nummer ook zelf schreef samen met haar echtgenoot en tekstschrijver Gerry Goffin (1939-2014). Hier zie & hoor je King’s eigen uitvoering van haar nummer uit 2000, toen ze het zelf weer op een album zette.

King & Goffin schreven in de jaren 60 tijdens hun huwelijk (dat duurde tot 1968) een enorm aantal nummers, waarvan veel ook hits werden. Denk aan Will You Still Love Me Tomorrow (The Shirelles 1960), Up On The Roof (The Drifters 1962), One Fine Day (The Chiffons 1963), Hey Girl (Freddy Scott 1963) en (You Make Me Feel Like a) Natural Woman (Aretha Franklin 1967). Pas begin jaren 70 begon ze, gestimuleerd door haar goede vriend James Taylor, als singer/songwriter en kwam het grote succes in 1971 met haar geweldige album Tapestry.

Oh No Not My Baby werd voor het eerst op de plaat gezet door zangeres Maxine Brown in 1964. De allereerste versie van The Shirelles is nooit uitgebracht op plaat, omdat daarin de lead afgewisseld wordt door de zangeressen. Merry Clayton kreeg voor deze uitvoering een nominatie voor een Grammy voor the best female R&B vocal performance van 1972. Verder is ze vooral bekend van haar duet met Mick Jagger in het nummer Gimme Shelter van The Rolling Stones uit 1969.

Oh No Not My Baby
When my friends told me
you had someone new.
I didn’t believe a single word was true.
I showed them all I had faith in you.
I just kept right on saying.

Oh, no, not my baby.
Oh, no, not my sweet baby.
You’re not like these other guys,
who lead you on and tell you lies.

My mama told me
when rumors spread.
There’s truth somewhere,
and I should use my head.
But I didn’t listen to a word she said.
I kept right on saying.

Oh, no, not my baby
Oh, no, not my sweet baby
You’re not like these other boys,
who play with hearts like they were toys.